بیست و ششم آبان ماه هزار و سیصد و هشتاد و هشت

سلام به همه ، بعد از کلی دوری از وادیه دنیایه مجازی تونستم بیام نت ، توی این مدت بیکار نبودم  واسه ارشد دارم می خونم و اینکه دارم می نویسم ، راجع به مشکلاتی که همه آدم ها از جمله من دچارش میشن , و یه روزی شدن. اولین موضوعی که انتخاب کردم "از دست دادنه" ، خواهشا یا نخونید یا اگه میخونید تا تهش ...

از دست دادن می تونه از دست دادن یه وسیله باشه ،یا سلامتی ، یا جوونی ، یا حتی قوه جنسی باشه، می تونه از دست دادن پدر یا مادر یا یه عزیز باشه ، می تونه از دست دادنه عشق یا کسی که دوسش داری باشه . من راجع به عشاق می خوام بنویسم پس چشمات رو باز کن و خوب بخون .
در  هر دست دادنی ، آدم ها میرن توی کلبه تاریک زندگیشون و اونجا می مونن ، بعد از یه مدتی آروم آروم میان به سمت نور ، قدم میزارن به سمت روشنی . همیشه یادت باشه زندگی پیوند ۲ تا قطب مثبت و منفیه ، سعی کن اونا رو باور کنی چون نمیشه ردشون کرد و یادت باشه هیچ زندگی بی عیب و مشکل نیست.
یه مدل از دست دادن داریم که من بش میگم از دست دادن جهنمی ، نمی دونی داریش یا نه ، داریش ولی نداریش ، نداریش ولی داریش!!! عشاق که زیاد دعواشون میشه  و دیگه تمام پل هارو میشکونن و دوباره بر میگردن ، زوج هایی که تا پای طلاق میرن و میان اینجوری میشن ، می رن توی این جهنم !!
یادت باشه احساس ایکه داریش یا نداریش خودش از دست دادنه !! خودتون رو دست آویز مسخره این احساس امید که شاید درست میشه نکنید چون دیگه تموم شده ، پس باور کنید و تمام شدنش رو قبول کنید .
واسه هر آدمی توی سه مرحله ، از دست دادن و مشکلاتش حل میشه پس سعی کن این سه مرحل رو به خوبی بگذرونی ، مطمین با ش طبیعیه و نگران نباش.
۱-شوک و اون ضربه ناگهانی ۲-خشم ترس و افسردگی ۳-درک پذیرش و جلو رفتن.
توی پست های بعدبم تمام اینا رو توضیح میدم ، شاید تا آخره سربازیم نوشته داشته باشم ، سعی کردم نوشته های روی کاغذم رو خلاصه کنم . شاید به درد تویی که داری می خونی بخوره .
اینجا داره بارون میآد ، زنگ زده بودم به اراک ، بم گفت که اراک نیمه ابریه ، فک کنم از فردا  اونجا هم بارون بگیره ، این ۲۰ روزه شماره های آشنایی که از ذهنم پرت کرده بودمبیرون رو دیدم ، واقعا متاسفام واشس این ذهن مریض.

یه شعر دارم .
بهار
فصل رویش گیاهان
فصل شکوفایی عشق
تابستون
فصل مرگ عشق
و من دور مشم
با حلقه اشکی توی چشمام
حشرات با کوبیدن خودشون به شیشه ماشین ، دست به خودکشی می زنند
پاییز
فصل ریزش برگ
فصل سقوط من
و زمستون
فصل مرگم
و من دور مشم
بدون حلقه اشکی در چشم
دونه های برف با کوبیدن خودشون به شیشه ماشین ، دست به خود کشی میزنند.

********

هنوز صدایت با آن بغض همیشگی

نفس هایم را به شماره می اندازد.....!!!

پ ن : دوسنت دارم راجع به آهنگ هایی که گذاشتم بگین.

نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آبان 1388ساعت 18:26 توسط وحید| |